#20 Van verpleegkundige naar psycholoog

Ik ben Hanneke Dunnink en ben o.a. wijkverpleegkundige, coach, moeder, theatersporter, hardloper en studente gezondheidspsychologie. Naar aanleiding van een artikel dat ik schreef op LinkedIn ben ik gevraagd of ik wil bloggen voor Vlokhoven trainingen over mijn ervaringen als psychologie student. Ik zal in de komende blogs gaan vertellen hoe ik studeren combineer met de rest van mijn drukke leven en waarom ik gekozen heb voor deze studie. Ook wil ik jullie meenemen in dingen waar ik tegenaan loop in de weg naar een baan als psycholoog. Ik heb ideeën genoeg!

Ik startte in september 2017 met de premaster Levenslooppsychologie aan de Open Universiteit om na een jaar de switch te maken naar Gezondheidspsychologie

Al heel jong wist ik het zeker, ik wilde verpleegkundige worden. Dus na de middelbare school ging ik naar de HBO-V. Op mijn 17e zo het serieuze leven in, ik vond het heerlijk! Mijn docenten waren wat minder enthousiast. Volgens hen was ik niet echt geschikt voor het werk. Ik was te eigengereid, stelde teveel zaken ter discussie en liet me niet zo makkelijk plooien in de robotverpleegkundige die zij van me wilde maken. Dit sterkte me om de opleiding met vlag en wimpel te halen. Ik haalde hoge cijfers en wandelde probleemloos door de opleiding. Ik merkte wel dat mijn interesses anders waren dan bij mijn medestudenten. Ik vond de verpleegkundige handelingen niet echt boeiend en kreeg vooral energie van het organiseren van de zorg en vooral van mooie, inhoudelijke gesprekken met patiënten. Ik heb een half jaar in het UMC gewerkt en dat was geen succes. Te technisch, te protocollair en geen ruimte om een band op te bouwen met de patiënt. Ik maakte de overstap naar de wijkverpleging. Hier was ik veel beter op mijn plek. Het zelfstandige werken, het improviseren in onvoorziene omstandigheden, de langdurige band die je opbouwt met mensen en de hele context er omheen. Dat paste bij me. De terminale zorg waarmee je veel te maken krijgt als wijkverpleegkundige vond ik heel mooi om te doen. Je kunt mensen niet meer redden, maar het levert vaak zulke mooie gesprekken op die terug gaan naar de essentie van het leven.

 

Vrijwilligerswerk 

Ik kreeg kinderen en besloot bij de komst van de tweede in 2007 tijdelijk te stoppen met werken Dat werd iets langer dan verwacht. In die tijd deed ik een heleboel vrijwilligerswerk. Ik gaf cursussen borstvoeding aan zwangere vrouwen, zorgde voor werving en opleiding van vrijwilligers voor gehandicaptenreizen, schreef artikelen en een E-book over gezonde voeding. Dit zorgde ervoor dat ik toch uitgedaagd en geprikkeld werd en meer was dan alleen moeder.

 

Op zoek naar uitdaging

Na een tijdje had ik toch weer meer uitdaging nodig en ging ik nadenken wat ik wilde qua werk. Ik merkte dat ik weinig zin had om weer ‘aan bed te staan’. Ik oriënteerde me op verschillende opleidingen en studies en besloot in 2015 een coachopleiding te doen bij het Europees instituut van de Baak. Twee jaar lang kreeg ik colleges over verschillende stromingen in de psychologie en leerde veel verschillende coachtechnieken. Ook werd ik  helemaal binnenstebuiten gekeerd en leerde ik mezelf goed kennen. Nadat ik de opleiding tot Master coach had afgerond volgde ik nog de jaartraining ‘werken met lichaamstaal’ bij de Alchemist. Ondertussen startte ik een coachpraktijk waarbij ik me richtte op volwassen brussen (volwassenen die opgegroeid zijn in een gezin met een zorgintensief kind) en voor ouders die te maken hebben met een zorgintensief kind. De coachpraktijk kwam moeilijk van de grond. Het aanbod van coaches is enorm en ik ben geen ondernemer. Na zoveel jaren uit het arbeidsproces te zijn geweest had ik geen idee waar ik moest beginnen.

 

Ik merkte dat ik behoefte had aan verder studeren en durfde eindelijk aan mezelf toe te geven dat ik meer kan dan ik dacht. Dus ik startte ik in september 2017 met de premaster Levenslooppsychologie aan de Open Universiteit om na een jaar de switch te maken naar Gezondheidspsychologie.

 

Wijkverpleegkundige 2.0

In diezelfde periode solliciteerde ik naar een baan als teamcoach in de zorg. Ik kwam steeds tot de laatste ronde en kreeg telkens te horen dat ze me op basis van mijn persoonlijkheid zo aan zouden nemen, maar ik niet genoeg recente werkervaring had om de functie te vervullen. Uiteindelijk besloot ik mijn oude baan als wijkverpleegkundige weer op te pakken om meer werkervaring op te doen. Inmiddels is de rol van de wijkverpleegkundige heel erg veranderd. De teams zijn zelfsturend geworden, de wijkverpleegkundige doet tegenwoordig zelf de indicaties en heeft vooral een regiefunctie in de wijk. Ze is een belangrijke schakel tussen alle disciplines die werkzaam zijn in de wijk, huisartsen, apothekers, fysiotherapeuten, wijkagenten, dementie consulenten enz. Hierbij kan ik mijn coachvaardigheden goed inzetten en heb ik weer genoeg uitdaging om een aantal jaren met veel plezier in de wijk te werken.

 

Af en toe een pas op de plaats

Ik werk 24 uur per week en studeer met name op mijn vrije dagen. Ik moet nog 4 modules voor ik kan starten met de Master. Ik hoop deze binnen 3 jaar af te ronden. Ik twijfel nog of ik ook mijn diagnostiekaantekening wil halen. Als dat zo is heb ik een half jaar langer nodig. Ik heb het geluk dat ik op basis van mijn vooropleiding 4 jaar vrijstelling kreeg en dus met de Premaster kon beginnen. Het studeren gaat me makkelijker af dan gedacht. Ik leer redelijk makkelijk en merk dat mijn coachopleidingen voor een voorsprong zorgen. De statistiekvakken kosten me wat meer tijd en moeite, dus daar trek ik wat meer tijd voor uit. Ook heb ik besloten dat wanneer ik het teveel vind worden ik even een korte pauze mag nemen. Ook als dat betekent dat ik dan een half jaar later klaar ben. Zo nam ik ongepland in december een paar weken rust omdat ik merkte dat het me even teveel werd om te studeren naast alle drukte die december met zich meebrengt.

 

Uiteindelijk hoop ik over een paar jaar als gezondheidspsycholoog aan de slag te gaan waarbij ik mijn kennis en ervaring als coach, verpleegkundige en psycholoog goed kan combineren. Ik ben heel blij dat ik de stap heb genomen om dat te doen waar ik blij van word en energie van krijg. Ik zal jullie in de komende maanden gaan vertellen hoe ik studeren combineer met de rest van mijn drukke leven en ga jullie meenemen in dingen waar ik tegenaan loop in de weg naar een baan als psycholoog. Ik heb ideeën genoeg!

 

Tot snel!

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marije (woensdag, 20 februari 2019 10:41)

    Hoi Hanneke,

    Mooie stappen. Ik zou adviseren om de diagnostiek aantekening te halen in je opleiding. Die wordt heel vaak gevraagd bij vacatures. Succes!

    Groetjes,
    Marije