· 

#18 Mijn weg naar de GZ-opleiding deel 2

Vorig jaar vertelde Peter over het begin van zijn carrière als psycholoog in een tijd dat de banen niet voor het oprapen lagen. Klik hier voor zijn vorige blog. In zijn tijd had hij gekozen voor een WEP om toch bezig te blijven met zijn vak en meer te leren. Na veel sollicitatiebrieven geschreven te hebben, mocht hij pas na bijna een jaar op gesprek komen bij verschillende instellingen. In dit verhaal vertelt Peter hoe hij uiteindelijk terecht is gekomen bij zijn gz-opleiding.

In sommige gevallen kan het best lang duren voordat je in aanmerking komt voor een opleidingsplek.

Geen garanties

Gedurende de tijd van mijn WEP ben ik nooit gestopt met solliciteren. Tientallen afwijzingen heb ik mogen ontvangen en pas nadat ik was begonnen als WEP’er gebeurde het dat ik een keer op gesprek mocht komen. In de zomer van 2006 werd ik uitgenodigd om op gesprek te komen in een verpleeghuis in Rotterdam. Een gesprek had ik daar met een verpleeghuisarts (tegenwoordig specialist ouderengeneeskunde) en een psycholoog. Ondanks mijn uiterste best om mijzelf als leergierig en enthousiast te presenteren werd de procedure met mij helaas niet vervolgd. De keuze was gevallen op iemand anders. Iemand met meer ervaring. Een sollicitatiegesprek in Zierikzee leverde hetzelfde resultaat voor mij op. Dat betekende voor mij weer doorgaan met brieven schrijven.

 

De eerste baan
Ik bleef solliciteren. Een sollicitatie bij het ziekenhuis van Roosendaal leverde ondanks een aangenaam gesprek niks op, maar enige tijd later bij een GGZ instelling in Rotterdam was het een ander verhaal. Op 20 minuten rijden van mijn huis mocht ik solliciteren. Ook deze keer verliep het gesprek soepel en merkte ik al snel een klik met mijn gesprekspartners. Ondanks dat duurde het een week voordat ik eindelijk bericht kreeg van de instelling.

 

Ik stond te trappelen om te beginnen en na een arbeidsvoorwaardengesprek, mocht ik op 1 augustus van dat jaar eindelijk aan de slag in een betaalde functie, na bijna een half jaar als WEP psycholoog gewekt te hebben. Ik had mijn kantoor op het brainpark te Rotterdam en had op mijn werklocatie een collega basis psycholoog. Ik kon eindelijk al mijn opgedane kennis toepassen in de praktijk. En waar kun je beter beginnen dan in hartje Rotterdam binnen de ambulante setting? Met mijn pas aangeschaft auto uit 1999 tufte ik lekker door hartje centrum Rotterdam en bezocht meerdere cliënten per dag. Vaak om neuropsychologisch onderzoek af te nemen en in sommige gevallen voor begeleidende gesprekken. Ondanks dat ik als beginnend psycholoog begon, kreeg ik al veel vrijheid. Ik kon zelf m`n afspraken inplannen, zelf m`n testbatterij samenstellen en regelmatig hadden mijn collega en ik intervisie met een aantal andere psychologen. Ik kon zodoende naar hartenlust ervaring opdoen!

 

Tegen het eind van het jaar nam het ziekenhuis te Roosendaal weer contact met mij op. Was ik aanvankelijk afgewezen, nu wilden ze toch graag met mij een gesprek omdat er vanwege een zwangerschap ruimte was ontstaan voor een tijdelijke functie. Ik werkte nog in Rotterdam, maar gretig dat ik was wilde ik wel 40 uur per week werken. Dat ik vanwege mijn andere baan niet meer dan 16 uur zou kunnen werken, was geen enkel probleem. Vanaf 1 januari 2007 mocht ik dan mijn werkweek vullen met twee dagen werken op de afdeling medische psychologie in het ziekenhuis van Roosendaal. Nu had ik het beste van twee werelden. Het werken in het ziekenhuis bood mij een ander werkveld: afspraken werden voor mij ingepland en ik hoefde niet rond te rijden, want de cliënten kwamen naar mij toe. Ik maakte nu behoorlijk wat vlieguren. Heel wat vlieguren zelfs: drie dagen per week was ik in Rotterdam aan het werk en twee dagen in Roosendaal. De ene dag reisde ik naar het noorden, de volgende dag trok ik naar het zuiden. Hoewel het me vooraf best pittig leek, viel het mij aanvankelijk best mee om twee verschillende banen tegelijkertijd te hebben. Het concept van ‘productie draaien’ was in deze tijd (begin 2007) nog niet erg ver doorgevoerd binnen de GGZ, wat mij toch wel wat vrijheid bood. Als er dus eens een cliënt uitviel door omstandigheden of er was sprake van een no show door een cliënt leverde mij dat extra tijd op om literatuur door te nemen of om onbekende neuropsychologische tests te verkennen. In april 2007 kwam het einde van mijn tijdelijke functie in Roosendaal in zicht en begon het weer te kriebelen.

 

Terug naar het verpleeghuis

Ik zocht na de nodige vlieguren gemaakte te hebben meer variatie in mijn werkzaamheden, want toegegeven: diagnostiek verrichten is leuk en interessant, maar ik wilde toch wel iets meer dan alleen dat. Bovendien wilde ik nu wat meer uren per week gaan werken, zeker nu mijn baan in Roosendaal voorbij was. Ik ging weer solliciteren en in tegenstelling tot een jaar eerder, werd ik vaker uitgenodigd voor een gesprek. Met wat meer zelfvertrouwen en veel meer ervaring ging ik enthousiast de gesprekken in, dat resulteerde al snel in een nieuwe baan. In april 2007 werd ik aangenomen bij een verpleeghuis in Leerdam. Terug naar het verpleeghuis dus, maar in tegenstelling tot mijn voorgaande functies was ik nu alleen. Met andere woorden: de vakgroep psychologie van de regio Leerdam bestond uit één psycholoog: ik. Ook dat was weer even wennen: beslissingen nam ik in m`n eentje en over de werkverdeling hoefde ik met mezelf niet in discussie.

 

Nieuw voor mij was het concept van productie draaien. Alles wat ik deed moest ik registreren en dat was niet mijn hobby. In 2009 begon het weer te kriebelen, inmiddels was ik getrouwd en mijn vrouw liet doorschemeren dat een terugkeer naar haar geboortegrond in Noord-Brabant voor haar zeer wenselijk was. Voordat ons huis te koop stond, solliciteerde ik naar een functie van psycholoog in het zuiden des lands en in mei 2009 volgde een zeer positief sollicitatiegesprek. Per 1 augustus 2009 mocht ik beginnen bij mijn huidige werkgever in Roosendaal: Groenhuysen.  Hier kon ik mij verder bekwamen als psycholoog. Ik kreeg de mogelijkheid om ABC docent te worden, kon verschillende cursussen volgen en deed veel ervaring op in het doen van diagnostiek op de revalidatieafdelingen. Tevens was ik stagebegeleider en sinds 2012 WEP begeleider voor alle WEP`ers die we gehad hebben binnen Groenhuysen. Want de kans die ik destijds gehad heb, gun ik andere beginnende psychologen uiteraard ook. En de vrijheid die ik had gun ik ook onze WEP`ers. Ze hoeven dus geen productie te draaien bij ons, maar focussen hierbij voornamelijk op hun leerdoelen. Ze zijn onderdeel van de vakgroep en mogen van alles meepikken binnen onze organisatie. We zien ze graag groeien en de wijde wereld intrekken als het ware.

 

Dit jaar hebben we na 15 WEP `ers een einde gemaakt aan de WEP plek. Niet omdat we er geen zin meer in hadden, maar omdat de kansen op de arbeidsmarkt enorm veranderd zijn. Er zijn nu veel kansen voor beginnende psychologen en alle WEP`ers zijn bij ons vertrokken met een baan. Een slagingspercentage van 100%.  Na jaren ploeteren om een opleidingsplek te krijgen, was het in 2018 dan eindelijk zover: de GZ-opleiding ging starten bij ons. Na een sollicitatieronde mocht ik beginnen met de opleiding! Dolblij was ik! Inmiddels ben ik een aantal maanden bezig en ik leer zoveel. Je gunt elke psycholoog zo`n opleiding.

 

Tot besluit

De GZ-opleiding mogen doen is geen vanzelfsprekendheid en zeker geen eitje. Je gaat terug de schoolbanken in en dat betekent, in mijn geval na 13 jaar, huiswerk maken en tentamens maken. De cohesie binnen de opleidingsgroep of jaargroep is hierbij essentieel. Met z`n allen zit je in hetzelfde schuitje. Veel leren, twijfelen waarom je in het verleden dingen deed zoals je ze deed en zeer veel oefenen middels rollenspellen. Je wordt meer bewust van je eigen handelen en dat komt in uiting bij het houden van hetero anamnestische gesprekken of terugkoppelingsgesprekken met familie. Gedachte hierachter is niet dat je al die tijd verkeerd deed, maar hoe kan het nog beter.

 

In sommige gevallen kan het best lang duren voordat je in aanmerking komt voor een opleidingsplaats. Blijf tot die tijd niet stil zitten. Er zijn genoeg cursussen om te volgen en jezelf zo verder te kunnen ontwikkelen als basispsycholoog. Denk daarbij aan de basiscursus Cognitieve Gedragstherapie waarmee je later vrijstelling kunt krijgen tijdens de GZ-opleiding. Het volgen van cursussen verhoogt tevens je kans om aangenomen te worden als je solliciteert op een opleidingsplek. Met andere woorden: blijf bezig met je vak.

 

Peter


Heb jij ook een interessant verhaal die jij wilt delen? Stuur dan een mail naar blog@aandeslagalspsycholoog.nl

 

Interesse in een basiscursus cognitieve gedragstherapie? Wij bieden een geaccrediteerde basiscursus aan voor €2150,00! In maart 2019 en september 2019 zijn er nog enkele plekken beschikbaar. Klik hier voor meer informatie

Reactie schrijven

Commentaren: 0