#17 Mijn weg naar de GZ-opleiding: Peter van Rooden

Het valt niet mee om een opleidingsplaats tot gz-psycholoog te bemachtigen. Sterker nog: toen Peter halverwege zijn studie klaar was had hij nog nooit van die opleiding gehoord. ’Mag ik dan niet gelijk zelfstandig aan de slag na mijn afstuderen?’ ‘Moet ik nog meer studeren?’, waren enkele van de vragen die door zijn hoofd spookten op dat moment. Dat was ruim 15 jaar geleden. Peter vertelt in zijn verhaal hoe hij na zijn afstuderen terecht is gekomen in de gz-opleiding.

Voor mezelf had ik weinig op papier gezet m.b.t. leerdoelen, iets wat ik achteraf wel jammer vind.

Afgestudeerd

2005, augustus. Na vijf jaar studeren aan de Universiteit Utrecht heb ik dan eindelijk mijn doctoraal psychologie behaald. In oktober van dat jaar mag ik in het imposante academiegebouw van de Uni mijn bul ophalen tijdens een goed verzorgde diploma uitreiking. De begeleider van mijn afstudeeronderzoek verzorgt de persoonlijke speech tot blijdschap van mijn ouders. Tot dan toe had ik niet zoveel verteld over mijn opleiding, dus logischerwijs zijn de aanwezige mensen van het thuisfront blij nu eindelijk iets te vernemen van mijn werkzaamheden aan de Uni. Op dat moment twijfelde ik overigens nog. Zal ik het onderzoek ingaan en verbonden blijven aan de universiteit of zal ik eerst praktijkervaring opdoen? Uiteindelijk koos ik voor het laatste, want de universiteit die kende ik nu wel van binnen en buiten.

 

Met een bul op zak start mijn glansrijke carrière als psycholoog. Althans dat dacht ik toen. Al snel bleek het vinden van een baan als psycholoog een fikse uitdaging. En misschien is uitdaging nog wel een understatement in deze. Want al snel volgde afwijzing op afwijzing terwijl de maanden voorbij vlogen als werkeloze academicus. Had ik hier nu zo lang voor gestudeerd? Om beroepswerkeloze te worden? Dat zal toch zeker niet, dacht ik. Gelukkig kon ik mijn bijbaantje in de horeca gedurende deze tijd continueren, maar een 0-uren contract levert weinig vaste inkomsten op. Samenwonen zat er voor ons dus voorlopig niet in.

 

Volontair psycholoog (WEP’er)

Het voelde als een lange duikplank. Een duikplank richting het zwembad, waarbij het zwembad symbool staat voor het werkzame leven als psycholoog. Inmiddels had ik het gevoel dat die duikplank oneindig lang was. Begin 2006 besloot ik het over een andere boeg te gooien. Het solliciteren naar betaalde banen leverde niets op. Nul komma nul. Dus wat zou er gebeuren als ik mijn diensten bij een instelling kosteloos zou aanbieden? Zou dat misschien een begin van een loopbaan kunnen betekenen? Ik trok de stoute schoenen aan (althans zo voelde dat toen) en schreef brieven in het kader van een open sollicitatie naar verschillende instellingen in de regio. Zoals verwacht kreeg ik al snel van een aantal instellingen te horen dat er geen mogelijkheid bestond om mij aan te nemen, zelfs niet als ik gratis zou werken. Een andere instelling gaf als antwoord te willen onderzoeken of er mogelijkheden waren en tenslotte was er ook nog een instelling die veel positiever was. Het betrof een verpleeghuis in Dordrecht die wel oren had naar mijn aanbod en al snel volgde een kennismakingsgesprek met twee psychologen. Het werd een aangenaam gesprek waarin ik mijn situatie uitlegde en vertelde dat ik graag aan de slag zou willen gaan na zes maanden thuis gezeten te hebben. Om mezelf te bedruipen had mijn vader inmiddels geregeld dat ik bij de PTT aan de slag zou kunnen gaan als postbezorger en toen in het kennismakingsgesprek ook duidelijk werd dat het voor mij mogelijk was om de functie van vrijwillig psycholoog te combineren met mijn baan als postbezorger was voor mij de ideale situatie ontstaan.

 

Voordat ik aan de slag kon moest er nog wel het een en ander geregeld worden bij het verpleeghuis, want een psycholoog op vrijwillige basis hadden ze nog nooit eerder gehad. Want hoe zat het met aansprakelijkheid en verzekeringen? En kreeg ik dan helemaal niets vergoed of was er nog een mogelijkheid dat ik reiskosten vergoed kreeg? Of anders mijn lunch vergoed kreeg? Allemaal onduidelijkheden waarop ik geen antwoord had en het bestuur van het verpleeghuis ook niet. En zo ging er nog een aantal weken voorbij eer ik dan eindelijk aan de slag kon. Ik was net 26 en mocht als volontair psycholoog (want zo werd de functie aldaar genoemd, tegenwoordig gebruiken we de term WEP’er) aan de slag.

 

Het combineren van twee banen gedurende de dag (en soms zelfs drie)

Eindelijk was het dan zover. Een badge van vouwbaar plastic pronkte op mijn lichaam en ik mocht eindelijk al mijn kennis in gaan zetten als psycholoog. Onbetaald, maar dat mocht de pret niet drukken, want ik had immers een betaalde baan. Overigens had ik samen met mijn collega psychologen de volgende constructie bedacht. Ik zou dinsdag tot en met vrijdag werken in het verpleeghuis van 8:30 uur tot en met 11:00 uur, waarna ik zou fietsen naar een locatie in dezelfde wijk van het verpleeghuis alwaar ik mijn postzakken kon oppikken om te beginnen aan mijn ronde als postbezorger. `s Maandags hoefde ik niet als postbezorger te werken, dus kon ik de hele dag aan het werk als psycholoog. Ik woonde toen overigens nog in Papendrecht, wat betekende dat ik elke dag met de fiets naar het zuiden van Dordrecht moest fietsen om op mijn werkplekken te komen. Het laat zich raden dat ik na enige tijd een goede conditie had opgebouwd. In sommige gevallen kon ik  aan het eind van een werkdag ook nog eens in de avonduren bijverdienen dankzij mijn bijbaantje in de horeca, dat ik al tijdens mijn studie had. Dan had ik een werkdag gemaakt van 8:30 tot 23:00 uur en dan mocht ik de volgende dag weer vroeg uit de veren. Ik deed en het voelde als de gewoonste zaak van de wereld.

 

De voordelen van de werkervaringsplaats

Mijn werkplek als volontair psycholoog, oftewel WEP (het klinkt nog steeds heel sjeik) was erg aangenaam. Zo leuk zelfs dat ik zelfs het gevoel had dat ik daar nooit meer weg zou willen. Ik leerde het afnemen van de gebruikelijke tests in de ouderenzorg en kon beginnen met het ontwikkelen van een professionele werkhouding. Mijn geduldige collega`s legden alles uit zo vaak ik maar wilde en ik mocht bij bijna alles meekijken. Ik werd vrij gelaten en mocht zelf aangeven waarin ik ervaring wilde opdoen of wat ik wilde leren. Kortom: een ideale leerplek voor een beginnend psycholoog. Voor mezelf had ik echter weinig op papier gezet m.b.t. leerdoelen, iets wat ik achteraf wel jammer vind. Het zou handig zijn geweest als ik voor mezelf helder had gehad aan welke punten ik concreet had willen werken en hier actief mee aan de slag was gegaan. Dat zal wel de onervarenheid zijn geweest van mijn kant. Dat is in ieder geval iets wat ik wil aanraden.

 

Geen garanties

Gedurende deze tijd ben ik nooit gestopt met solliciteren. Tientallen afwijzingen heb ik mogen ontvangen en pas nadat ik was begonnen als WEP’er gebeurde het dat ik een keer op gesprek mocht komen. In de zomer van 2006 werd ik uitgenodigd om op gesprek te komen in een verpleeghuis in Rotterdam. Een gesprek had ik daar met een verpleeghuisarts (tegenwoordig specialist ouderengeneeskunde) en een psycholoog. Ondanks mijn uiterste best om mijzelf als leergierig en enthousiast te presenteren werd de procedure met mij helaas niet vervolgd. De keuze was gevallen op iemand anders. Iemand met meer ervaring. Een sollicitatiegesprek in Zierikzee leverde hetzelfde resultaat voor mij op. Dat betekende voor mij weer doorgaan met brieven schrijven en nabellen. Al gauw merkte ik dat het nabellen of mijn brief in goede orde was ontvangen door de aangeschreven instelling en vervolgens gelijk van de gelegenheid gebruik maken om nog wat vragen te stellen, mijn kans vergrootte om uitgenodigd te worden. Het bood echter geen garantie.

 

Tot besluit

Het was een onzekere tijd. Kwam ik nog wel aan de bak als psycholoog in een betaalde baan? Hoe dan ook, een ding heb ik geleerd en dat is niet stil blijven zitten. Mijn advies is dan ook om altijd met je vakgebied bezig te blijven. Ik heb gekozen voor een WEP, iets wat ik iedereen adviseer. In de meeste gevallen kom je dan snel aan een baan waardoor je maar korte tijd onbetaald aan het werk bent (soms slechts enkele weken). Probeer zoveel mogelijk uit je WEP te halen. Maak van tevoren een overzicht met leerdoelen en activiteiten (diagnostiek en intakes doen bijvoorbeeld) waarin je ervaring op wilt doen, zo haal je het meest uit je WEP. Maak deze afspraken met de psychologen van je WEP. Kun je dat niet en word je ingezet als gratis collega om de werkdruk van de psychologen in de vakgroep te verminderen, bedank dan voor de eer en zoek verder. Het belangrijkste doel is namelijk om ervaring op te doen en als beginnend psycholoog moet je daar alle ruimte en tijd voor krijgen.

 

Volgende week zal ik mijn verhaal vervolgen en zal ik je vertellen hoe ik van mijn werkervaringsplek terecht ben gekomen op mijn gz-opleidingsplek.


Heb jij ook een interessant verhaal  die je wilt vertellen? Stuur dan een mail naar blog@aandeslagalspsycholoog.nl

Reactie schrijven

Commentaren: 0