#13 Rosa Oranje: Van zwemmen met zeeschildpadden tot dansjes doen met mensen met Down Syndroom: Sri Lanka has it all!

In de vorige blog kon je de introductie van Rosa Oranje lezen. Een psychologiestudente die studeert aan de Radboud Universiteit in Leiden. In haar blogs wil ze graag vertellen hoe leuk het is om te studeren, maar ook over hoe moeilijk het is om haar hoofd boven water te houden en niet in de diepe put 'slechte banenkansen' weg te zakken. In deze blog zal ze vertellen hoe ze haar 'psychologische vakantie' in Sri Lanka heeft ervaren. Ze geeft tips voor mensen die iets soortgelijks wil doen en vertelt over wat ze er allemaal heeft meegemaakt

 

Op dinsdag- en woensdagmiddag gaf ik Engelse les aan kinderen die hun ouders een aantal jaar geleden waren verloren in een verwoestende tsunami.

Een tijdje geleden sinds mijn eerste blog, maar inmiddels ben ik weer geland in Nederland. De jetlag viel enorm mee, maar mentaal had ik wel even tijd nodig om weer aan de Nederlandse cultuur te wennen, want wat zijn de verschillen tussen Nederland en Sri Lanka enorm groot! Hoewel ik vrij weinig moeite had om me in Sri Lanka aan te passen, vond ik de overgang terug naar huis enorm groot. Mijn leven daar was zweterig (dat doet 30 graden en regenseizoen met een mens), gezellig en vooral heel erg simpel. Toen ik terug kwam sloeg de stress van het dagelijks leven al meteen weer toe; ik moest iedereen weer zien en van alles regelen voor het nieuwe schooljaar. Ik heb vijf weken in een bubbel geleefd, helemaal afgesloten van de Westerse wereld en dit beviel me verrassend goed. Mijn leven daar was heel overzichtelijk: op maandag morgen begonnen we met de sessies/projecten van die week in te plannen. Dan maandag middag hadden we eén project, dinsdag en woensdag twee en tot slot donderdag- en vrijdagochtend nog twee in totaal. Vrijdagmiddag trokken we er vervolgens op uit om het prachtige land te ontdekken.

 

Het moeilijkste project van de week

Wat betreft het werk is dit de korte samenvatting: het was ontzettend pittig en uitdagend, maar ook zo ontzettend leuk. Op maandagmiddag had ik al meteen het moeilijkste project van de week: 30 tienermeisjes met een ernstige verstandelijke beperking die ontzettend lief en energiek waren maar niet zo’n lange concentratieboog hadden en ook over beperkt ontwikkelde motorische vaardigheden beschikten. Aan ons de taak om ze een uur lang te vermaken, op een manier die ook nog iets moest bijdragen aan hun psychische gezondheid. Een uur klinkt misschien niet heel lang, maar geloof me: dit uur voelde ontzettend lang. Om heel eerlijk te zijn betwijfel ik of we echt iets hebben kunnen bereiken op dit project. We kwamen met knutselactiviteiten, geheugenspelletjes en simpele taallessen Engels, maar er was niet veel waar de meisjes hun aandacht bij konden houden. Elke vijf minuten raakten ze afgeleid en konden we weer een spelletje van ons lijstje schrappen. Het enige wat we zo’n 15 minuten met ze hebben kunnen volhouden was het gooien van papieren vliegtuigjes die zij dan ophaalden en terug naar ons brachten. Dit was het idee van de meisjes zelf en ze vermaakten zich prima, maar wij voelden ons hier niet zo fijn bij. Was dit waar we voor gekomen waren? We wilden zo graag meer voor ze kunnen betekenen, maar naar mijn idee is dit ons niet gelukt omdat onze expertise met deze doelgroep helaas zeer beperkt tot niet-bestaand was.

 

Meer voldoening

Op alle andere ochtenden had ik projecten die bestonden uit volwassenen met psychische stoornissen. Voornamelijk schizofrenie, bipolaire stoornis, Down syndroom en depressie kwamen hierbij vaak voor. In deze projecten deden we allerlei verschillende dingen. Als de patiënten redelijk goed Engels spraken deden we vaak dingen als samen verhalen schrijven over wat ze wilden bereiken in de toekomst, lijstjes maken van dingen die ze gelukkig kunnen maken als ze in een dipje zitten en discussies voeren over belangrijke zaken in het leven, zoals ‘wat is vriendschap?’. Als de patiënten niet goed Engels konden deden we meer creatieve activiteiten, zoals weven of dromenvangers maken. Altijd zat hier een doordacht plan achter, zo bevordert weven bijvoorbeeld je fijne motorische vaardigheden. Deze projecten waren ontzettend fijn en leuk om te doen en ik merkte dat ik hier echt veel voldoening uit kon halen. Ik zag hoe de patiënten steeds weer opleefden door de dingen die wij met ze deden.

 

Engelse les

Op dinsdag- en woensdagmiddag gaf ik Engelse les aan kinderen die hun ouders een aantal jaar geleden waren verloren in een verwoestende tsunami. Deze kinderen waren soms heel lief en leergierig en soms heel druk en ongeïnteresseerd, maar in het algemeen heb ik enorm genoten van het lesgeven. Hoewel het niet bijzonder veel met psychologie te maken had voelde ik echt dat ik een bijdrage kon leveren om de bevolking in Sri Lanka te helpen. Deze kinderen waren enorm intelligent en met de juiste begeleiding en goede kennis van de Engelse taal zullen zij het stuk voor stuk ver schoppen. Dat idee gaf me een fantastisch gevoel.

 

De keerzijde van de medaille

Naast al deze leuke aspecten van het werk heb ik ook gezien hoe slecht ontwikkeld de psychische zorg in Sri Lanka is. In het hele land zijn er slechts 19 geregistreerde psychologen te vinden en dat terwijl bijna iedereen in Sri Lanka een trauma heeft opgelopen dankzij de oorlogen en natuurrampen. Dat 19 psychologen veel te weinig is, is dus een understatement. Gevolg hiervan is dat vrijwel niemand therapie krijgt, maar meteen medicatie. Daarnaast ben ik er achter gekomen dat er altijd mensen zullen zijn die minder moeite in iets willen stoppen dan jij. Dat er mensen zijn die wel 200 euro aan een souvenir voor zichzelf willen besteden maar geen 50 rupees (25 cent) willen besteden aan kopieën voor een les aan weeskinderen. En dat je dat maar gewoon oké zou moeten vinden, maar ik begrijp er nog steeds helemaal niks van!! Ik was er al snel klaar mee, maar ik moest nog ruim drie weken samen werken en wonen dus probeerde ik de sfeer goed te houden.

 

Dankzij een paar lieve meiden is het me gelukt om aardig te blijven en het allemaal niet te laten escaleren, maar dit was één van de moeilijkste dingen die ik heb moeten doen daar. Persoonlijke groei, ✔.  Daarnaast heb ik ook juist veel mensen leren kennen met een enorm groot hart. Je bent allemaal bewust naar deze plek gegaan om dit werk te doen, dus je begrijpt elkaar vaak ook juist heel goed. De vriendinnen die ik daar heb gemaakt wonen dan wel in Engeland, maar zullen voor altijd een plekje in mijn hart hebben. 

 

Mijn algehele ervaring

Hoewel niet alles wat ik heb gedaan direct heeft bijgedragen aan de mentale gezondheid van patiënten, denk ik wel zeker dat wij als vrijwilligers een positieve bijdrage hebben kunnen leveren. Over all is mijn ervaring met het werk en Sri Lanka zeer positief. In het weekend heb ik de meest prachtige dingen kunnen zien, gezwommen met enorme zeeschildpadden en de olifanten bijna kunnen aanraken. Door de weeks heb ik hard gewerkt en ook ontzettend veel geleerd. Ook over mezelf heb ik veel kunnen leren. Dat ik sterker ben dan ik had gedacht en dat in een vreemde cultuur tussen de locals leven iets is wat ik kan en waar ik zelfs enorm veel plezier in kan hebben. Maar ook meer confronterende dingen heb ik geleerd en er is eén algemene conclusie die ik dankzij een fantastische persoon daar heb kunnen trekken: je moet altijd proberen een vriendelijkere versie van je huidige zelf te worden. Er is niets op de wereld belangrijker dan dat.

 

Als jij zelf overweegt psychologisch vrijwilligerswerk in het buitenland te gaan doen heb ik een aantal tips. Ten eerste: doe het! Dit was een geweldige ervaring die ik absoluut niet in Nederland had kunnen krijgen. Wees je er daarnaast wel van bewust dat het niet altijd leuk gaat zijn en dat je ongetwijfeld mensen gaat ontmoeten met wie je echt niet overweg kan en dan moet je tóch blijven samenwerken. Probeer hier gewoon een rustige manier doorheen te komen en probeer te begrijpen dat niet iedereen op dezelfde manier in elkaar zit als jij. Dit kan enorm lastig zijn maar het geeft ook voldoening om de bigger person te zijn en gewoon vriendelijk te blijven (toegegeven: dit is me niet de altijd gelukt).

 

No act of kindness, no matter how small, is ever wasted.

 

Liefs, Rosa

Reactie schrijven

Commentaren: 0